با خاطر جمع می نویسم

این جا

وسط بزرگ راه ارتباطات دنیا

که انگار برای من

گوشه ی خلوت تنهایی ام شده

از این همه بی توجهی دارد کیف دلم کوک می شود

خوش به حالم که لا اقل جایی دارم برای نوشتن شعرهایی

که کمتر کسی توان خواندنشان را دارد

دارد غرورم حظ می برد از این همه غربت

که به پای عظمت روحم می زنم

که در بالای قله ها می نویسد

که

هر کسی لیاقت خواندش را نمی داند

هی تو

قدرمان را بدان !!!