کابوس سنگینی

که مدتهاست همواره

               می بینم  

بر تشکی کهنه

                    افتاده

    

از ترس سر در گمی

سرم را دست می گیرم

و همانجا

          فرار می کنم

 

کاش کابوسها اینهمه تکراری نبود

انگار دنیا حرف تازه ای ندارد