مرخصي

در تب و تاب و بي تاب سر گيجه گرفته از سر گردانيها به گوشه اي مي خزم تا تجديد قوا کنم از خدا خواسته ام که نيرومند برگردم

شبها

بي شک در شب آسمان رنگ ديگريست ستاره ها را نگاه کني به بي کران مي رسي به خودت را که نبيني به آسمان در بستر افتاده ام و رود مي رود شب سياهي شرم را يادم مي آورد و ستاره هاي بي شمار اشک ندامتم را شب پناهگاه خوبي ست براي پنهان شدن اما به دام مي افتم افسوس عمرم به تباهي گذشت و ندانستم چه شبها که قدر ندانستم

نیایش

سحر آشفته

و افطار دلزده

پریشان در این میانه پرسه می زنم

 

گویا نیمه شب بارگاه خدا

به روی شرمنده ها بازتر است

و چهره ی اهورایی

   در سایه روشن شرم و لطف بارزتر